Lopen met je Parson: canicross, trail en fietsen

Een kleine hond kan perfect aan canicross doen, en de Parson Russell is daar een sterk voorbeeld van: 6 tot 8 kilo, lange benen voor een terriër en een uithoudingsvermogen dat ooit gemaakt werd om met de meute mee te lopen. Canicross met een kleine hond vraagt vooral dat je tempo, afstand en uitrusting aanpast aan zijn formaat. Bij ons thuis staan de twee al aan de deur zodra ik mijn loopschoenen pak.

Zeven kilo aan de lijn

De FCI-standaard geeft een ideale schofthoogte van 36 cm voor de reu en 33 cm voor de teef, met een lichaam dat ongeveer even hoog als lang is. Die vierkante bouw onderscheidt hem van de Jack Russell, die lager en langer is, en geeft hem een efficiënte pas over vele kilometers. Een Parson trekt je niet vooruit zoals een husky: hij loopt voorop met een licht gespannen lijn, en het meeste werk doe je zelf. Voor een beginnende loper is dat eerder een voordeel.

Het verschil met een grote hond zit in de marge. Een terriër van dit formaat raakt sneller oververhit, verdraagt slecht gedoseerde hellingen minder goed en toont zijn vermoeidheid niet altijd, omdat de opwinding van het lopen de rest overstemt. Kijk dus naar je hond, niet naar je horloge.

Heupgordel, elastische lijn en trekuitrusting

Je hebt drie dingen nodig:

• een brede heupgordel voor jezelf, zodat je handen vrij zijn en schokken op je bekken terechtkomen;
• een lijn met schokdemper van ongeveer twee meter, kort genoeg om je hond op een smal pad in het oog te houden;
• een trek- of looptuig dat goed op het borstbeen aansluit en de schouder vrij laat bewegen.

Een gewoon wandeltuig met een horizontale band voor de borst hindert de pas zodra de hond wat trekt. Een halsband hoort niet aan een treklijn: de druk komt dan rechtstreeks op de luchtpijp. Ik kies zelf altijd voor een Y-model, dat de schouder vrijlaat en niet verschuift als de hond op een smal pad van richting verandert. Meet voor de maat de borstomvang net achter de voorpoten, en vertrouw niet op het gewicht.

Hoeveel kilometer een getrainde terriër aankan

Een officieel getal bestaat niet. De Royal Kennel Club rekent voor het ras op ongeveer een uur beweging per dag; lopen is daar maar een deel van, naast wandelen en spelen. Een volwassen hond in goede conditie die rustig is opgebouwd, haalt vaak 8 tot 10 kilometer trail aan een gematigd tempo. Begin met 2 of 3 kilometer op zachte ondergrond en bouw pas op als je hond de dag nadien zonder stijfheid vertrekt.

Vanaf welke leeftijd

Een pup loopt niet aan de lijn. Wacht tot het einde van de groei, rond een jaar voor dit formaat, voor je regelmatig gaat lopen; tot dan zijn vrij spelen en wandelen ruim genoeg. Een oudere hond blijft graag meedraven, maar dan op kortere en vlakkere rondes.

Trail in de Ardennen en de Kempen

De paden langs de Ourthe en de Semois of de bossen van de Kempen zijn ideaal, op voorwaarde dat je de bosregel volgt: in Vlaanderen en in Wallonië blijft een hond in het bos aan de leiband; in Vlaanderen vormen alleen de aangeduide hondenlosloopzones een uitzondering. Een hond aan je heupgordel voldoet daar al aan. In een hondenlosloopzone moet terugroepen echt vlot zitten: een ree die op twintig meter wegspringt, maakt de vossenjager in hem in een seconde wakker.

Neem water en een opvouwbare drinkbak mee. Een Parson in volle vaart drinkt zelden uit zichzelf; een pauze in de schaduw om de twintig à dertig minuten helpt.

Met de fiets op weg en op jaagpad

Bij bikejöring of cani-VTT loopt de hond voor de fiets, vastgemaakt met een elastische lijn aan een afstandsbeugel op het frame. Met een hond van zeven kilo is de trekkracht symbolisch: jij regelt alles met de remmen en houdt een draftempo aan. Nooit een leiband aan het stuur knopen, nooit een hond die tegen het wiel aan loopt.

Op de openbare weg regelt het politiereglement van je gemeente vaak of de hond aan de leiband moet, en dat verschilt van plaats tot plaats: daar lees je of fietsen met je hond aan de lijn er toegelaten is. Jaagpaden en fietspaden los van het verkeer blijven de veiligste keuze.

Hitte, voetzolen en zand

Boven een graad of twintig loop je vroeg in de ochtend of laat op de avond, liefst in de schaduw. Asfalt verbrandt de voetzolen lang voor je het zelf merkt. Kijk na elke tocht tussen de tenen naar grasaren en kleine sneetjes.

Aan de kust beperken de meeste gemeenten de toegang voor honden tot het strand tijdens het seizoen; elke gemeente kiest haar eigen data en zones. Buiten het seizoen is lopen op het harde zand bij afgaand tij heerlijk, terwijl mul zand de pezen snel vermoeit.

Op dagen met een lange tocht mag de portie hondenbrokken iets omhoog, maar nooit vlak voor vertrek. Wie wil afwisselen, vindt in agility en flyball explosiviteit, waar lopen vooral het uithoudingsvermogen traint.

admin