Hoeveel beweging heeft een Parson Russell per dag?

Een volwassen Parson Russell heeft minstens een uur beweging per dag nodig, het minimum dat de Britse Royal Kennel Club aanhoudt, en de meeste Parsons nemen er graag het dubbele van. Dat uur is meer dan wandelen aan de lijn: hij moet ook vrij kunnen rennen, snuffelen en nadenken. Een hond die gefokt werd om met de jacht mee te lopen en daarna een vossenhol in te kruipen, heeft niet genoeg aan een rondje om de blok.

Minstens een uur, liefst verdeeld over twee keer

Hoe je dat uur verdeelt, telt evenveel als de duur. Een ochtendwandeling van 30 tot 45 minuten op slentertempo laat de hond de geuren van de nacht lezen. De avondronde is langer, met vrij galopperen op een veilige plek: een gemaaid veld, het strand in de winter, een open plek in de Kempen. Voorwaarde is wel dat terugroepen lukt, ook als er een haas opspringt. Daartussen een of twee korte plaspauzes.

In het weekend mag het langer: een tocht van twee à drie uur is perfect voor een fitte volwassen hond, met water en pauzes. Parsons zijn taai; meestal is het de baas die moe thuiskomt.

Snuffelen is ook sporten

Tien minuten zoeken vraagt een hond enorm veel concentratie. Hondenbrokken uitgestrooid in het gras, een speeltje achter een boom, een kort spoor dat je trekt door met je voeten te slepen: zulke neusspelletjes maken het hoofd van een terriër beter leeg dan een kwartier balletjes gooien. Herhaald gooien zorgt voor sprints, remmen en keren die de gewrichten belasten, en levert eerder een opgefokte dan een rustige hond op.

Ook trainingsmomenten tellen mee: vijf minuten oefenen voor het eten laat het hoofd werken zonder dat je de keuken uit moet. Ik doe liever twee heel korte sessies dan één lange die eindigt met een afgeleide hond.

Gaten, geblaf en ontsnappingen

Een Parson die te weinig te doen heeft, laat dat niet zien met droevige ogen. Hij graaft de tuin om, scheurt kussens kapot, blaft bij elk geluid, kruipt onder de omheining door of fixeert zich op een schaduw op de muur. Hij komt ook bij, wat zijn sportcarrière inkort. Straffen alleen helpt zelden; het gedrag neemt af als de wandelingen langer worden en het hoofd mag werken.

Wonen in een appartement is geen probleem als het programma klopt. Een tuin vervangt de wandeling dan weer niet: alleen gelaten patrouilleert een terriër er, blaft en graaft, zonder echt moe te worden.

Lopen met een pup: geduld tot hij uitgegroeid is

Een pup moet bewegen, maar geen kilometers malen. Een Britse vuistregel die vaak wordt aangehaald, geeft vijf minuten wandelen aan de lijn per maand leeftijd, een tot twee keer per dag, naast vrij spel: twintig minuten voor een pup van vier maanden. Vrij spel, waarbij hij zelf stopt wanneer hij wil, blijft de beste uitlaatklep.

Voor geregeld lopen, canicross of agility met sprongen wacht je tot de groei voorbij is, rond 12 maanden bij een Parson, en bouw je stap per week op. De dierenarts kan bij een controle bevestigen dat het skelet er klaar voor is. Ook trappen op en af en sprongen van de zetel beperk je in die maanden.

Hitte, regen en ouderdom

• Zomer: vroeg in de ochtend en laat op de avond wandelen. Asfalt dat te warm is voor de rug van je hand, is ook te warm voor de voetzolen. Neem water mee; de hond drinkt vaak en weinig.
• Kust: of honden op het strand mogen, hangt af van de gemeente en het seizoen; kijk het gemeentereglement na voor je hem loslaat op het zand.
• Winter: regen is geen reden om binnen te blijven. Afdrogen met een handdoek volstaat, en een actieve hond blijft warm.
• Bos: in de meeste openbare bossen is de leiband verplicht buiten de aangeduide hondenlosloopzones; een sleeplijn van tien meter geeft toch wat vrijheid.

Met de jaren verdwijnt de nood aan beweging niet, hij verandert van vorm. Een oudere hond heeft meer aan drie kortere wandelingen dan aan één lange, op zachte ondergrond, met meer snuffelen en minder sprinten. Een oude Parson wil meestal nog altijd mee; het is aan de baas om te doseren.

Een typische week voor een fitte volwassen hond

Elke dag: twee wandelingen, waarvan één met vrij rennen, en tien minuten neuswerk of training. Twee à drie keer per week: iets intensievers, zoals lopen, rustig fietsen of sport in een club. Eén rustiger dag per week, met een gewone wandeling en zoekspelletjes, geeft de spieren tijd om te herstellen. Met twee Parsons in huis merk ik vooral dit: na een echte dag buiten wordt het muisstil in huis.

admin