Karakter van de Parson Russell: pittig, koppig, trouw

Het Parson Russell-karakter vat je samen in drie woorden: pittig, koppig, trouw. De FCI-standaard beschrijft hem als zelfzeker, energiek, vrolijk, moedig en zacht. In het dagelijkse leven betekent dat een blije hond die dicht bij zijn gezin leeft, eerst nadenkt en dan pas gehoorzaamt, en geen enkel wildspoor laat liggen.

Zelfzeker, vrolijk, moedig en zacht: de letter van de standaard

Elk woord uit de standaard beantwoordt aan een behoefte van de jacht. Zelfzeker, omdat een terriër die alleen in een vossengang kruipt niet in paniek mag slaan. Moedig, omdat hij een vos het hoofd moet bieden. Zacht, omdat hij samenwerkt met paarden, jachthonden en ruiters, en een vechtersbaas daar onhandelbaar zou zijn. Vrolijk en energiek ten slotte, omdat een jachtdag uren duurt.

De tekst gaat nog verder: een agressieve of angstige hond wordt op een tentoonstelling gediskwalificeerd. Die keuze is belangrijk, want ze betekent dat een Parson uit degelijke lijnen van nature niet bang en niet ruziezoekend is. Wat er misloopt, komt bijna altijd van te veel energie die nergens heen kan, niet van een slecht karakter.

Een jachtinstinct dat altijd aanstaat

Twee eeuwen selectie op de vos verdwijnen niet na één generatie in de zetel. Een Parson volgt sporen, krabt aan bermen, staart naar struiken en schiet als een pijl achter een konijn, een ree of een vluchtende kat aan. In de tuin graaft hij; in het bos duikt hij in holen. Ik tel de wandelingen in de Ardennen niet meer die eindigen met een wit hoofd vol aarde dat uit een gat opduikt.

Dat instinct is geen fout die je moet wegwerken, het is een eigenschap die je moet kanaliseren. Vroeg geoefend terugroepen, een lange lijn in het bos in de periode dat het wild jongen heeft, zoekspelletjes en sporten zoals agility of speuren geven hem een gezonde uitlaatklep. Kleine huisdieren vragen een voorzichtige kennismaking: samenleven met katten lukt veel makkelijker als de pup met de kat opgroeit dan wanneer een volwassen hond op zijn vijfde voor het eerst een kat in huis krijgt.

Koppig of gewoon zelfstandig?

De Parson werd gefokt om onder de grond zelf te beslissen, zonder baas die hem zegt wat hij moet doen. Daar houdt hij een zelfstandigheid aan over die snel voor koppigheid doorgaat. Hij begrijpt snel, maar wil weten wat het hem oplevert, en test een regel graag een tweede keer om te zien of ze nog altijd geldt.

Zijn opvoeding steunt daarom op drie pijlers:

• korte, gevarieerde oefensessies die stoppen voor hij afhaakt;
• beloningen die voor hem tellen: een snoepje, een bal, een potje touwtrekken;
• volledige consequentie in het hele gezin, want hij ziet binnen een paar dagen wie toegeeft en wie niet.

Een harde aanpak met roepen en straffen werkt bij deze hond niet: hij wordt er wantrouwig van, niet gehoorzamer.

Is een Parson Russell agressief?

Nee, en de standaard sluit het uitdrukkelijk uit. Een goed gefokte en goed gesocialiseerde Parson is sociaal met mensen, kinderen inbegrepen, en eerder open tegenover vreemden. Met andere honden kan hij wel fel zijn: een terriër gaat een conflict niet snel uit de weg. Vroege socialisatie met honden van alle maten en leeftijden voorkomt dat hij op elke uitdaging leert reageren.

Bijten of grommen heeft bij deze hond bijna altijd een aanwijsbare oorzaak: een speeltje of een etensbak die je wilt afnemen, een hond die geen uitweg heeft, vermoeidheid of pijn. Hem leren ruilen tegen een snoepje en hem een rustplek geven waar niemand hem stoort, lost de meeste van die situaties op.

Voor een eerste baasje: veeleisend maar dankbaar

Voor een beginner is de Parson niet onmogelijk, wel veeleisend. Het meeste werk gebeurt tussen twee maanden en twee jaar: socialisatie, zindelijkheid, terugkomen, leren omgaan met opwinding. Een inschrijving in de hondenschool vanaf de eerste week maakt een groot verschil, voor het baasje evengoed als voor de hond.

Daarnaast heeft hij elke dag een flinke portie beweging nodig, ongeveer een uur volgens de Royal Kennel Club. Een Parson die zich verveelt, vindt altijd iets om te doen, zelden wat jij gekozen zou hebben: opengescheurde kussens, aangeknaagde plinten, blaffen aan het raam. Denkspeelgoed gevuld met voer helpt tijdens je afwezigheid, en wonen in een appartement blijft mogelijk als de wandelingen volstaan. Een Parson die je volwassen uit een asiel haalt, is niet per se een probleemhond: een terriër die weer wandelingen krijgt die bij zijn nood aan beweging passen, verandert vaak helemaal.

admin