Schofthoogte, gewicht en vacht: de FCI-standaard

De ideale Parson Russell-schofthoogte ligt vast bij de FCI: 36 cm voor een reu, 33 cm voor een teef. Een gewicht staat nergens in de standaard; rasbeschrijvingen houden het op ongeveer 6 tot 8 kg. De vacht is wit, of overwegend wit met tan, citroenkleurige of zwarte aftekeningen.

Nummer 339, groep 3, sectie 1

De Parson Russell Terriër draagt nummer 339 in de nomenclatuur van de Fédération Cynologique Internationale, die in Thuin gevestigd is. Hij hoort bij groep 3, de terriërs, en meer bepaald bij sectie 1: de grote en middelgrote terriërs. Zijn neef de Jack Russell staat in sectie 2, bij de kleine terriërs. Het land van herkomst is Groot-Brittannië, en de geldende tekst werd gepubliceerd op 22 augustus 2017.

De vermelding ‘met facultatieve werkproef’ verwijst naar de oorspronkelijke taak zonder ze te verplichten: een Parson kan op tentoonstellingen winnen zonder ooit een vossenhol gezien te hebben. De FCI-standaard trekt ook een duidelijke grens qua gedrag: een agressieve of angstige hond wordt gediskwalificeerd, hoe goed hij ook gebouwd is.

36 cm voor de reu, 33 cm voor de teef

De tekst geeft een ideale hoogte, geen marge. Je meet de hond terwijl hij recht en evenwichtig op een vlakke ondergrond staat, van de grond tot het hoogste punt van de schouderbladen, met het hoofd in een natuurlijke houding. Een hond die door de knieën zakt of zijn nek strekt, vertekent de meting gemakkelijk.

Die paar centimeter maken het verschil met de Jack Russell, die idealiter 25 tot 30 cm meet. Een Parson van 36 cm blijft een kleine hond, maar hij heeft de poten van een loper: zo kon hij de jachthonden van dominee John Russell over het veld bijhouden.

Het gewicht: 6 tot 8 kg volgens de rasfiches

Omdat de FCI geen gewicht vastlegt, komen de cijfers uit rasbeschrijvingen. Wikipedia en hundeo noemen 5,9 tot 7,7 kg, zooplus en santevet 6 tot 8 kg. Eén losse bron spreekt van 8 tot 10 kg, wat eerder wijst op een te zware hond of een hond buiten het type. De vergelijking van hundeo houdt het op ongeveer 7 kg voor een hond van 33 tot 36 cm.

Een getal op de weegschaal zegt weinig zonder de conditie erbij. De betere maatstaf is wat je voelt: ribben onder een dun laagje, een zichtbare taille van bovenaf, een buik die naar achteren optrekt. Ik beoordeel het gewicht liever met de hand dan met de weegschaal, en pas de dagelijkse portie hondenbrokken daarop aan, zeker in de winter, wanneer de wandelingen korter worden.

Een borstkas die je met twee handen omvat

De Parson is ongeveer even hoog als lang, terwijl de Jack Russell een rechthoek vormt die langer is dan hoog. Zijn hoofd is langer en zijn borst ruimer, maar niet diep: volgens de standaard moet je de borstkas net achter de schouders kunnen omvatten met twee handen van gemiddelde grootte. Dat is geen schoonheidsdetail. Een hond met een te brede borst blijft vastzitten in de gang van een vossenhol.

De rest volgt dezelfde logica: een stevige rug, rechte benen, compacte voeten, een evenwichtig geheel dat lang kan draven en onder de grond kan kruipen. Bij een erkende fokker beoordeel je die verhoudingen evengoed op de ouders als op de pups.

Wit, tan, citroen, zwart: de toegelaten kleuren

De vacht is volledig wit of overwegend wit. Toegelaten aftekeningen zijn tan, citroen of zwart, of een combinatie, wat de driekleurige honden oplevert die je vaak ziet. De standaard heeft ze het liefst beperkt tot het hoofd en de staartaanzet: een hond met grote vlekken op het lijf blijft een Parson, maar wijkt af van het ideaal.

Het overwegend wit wordt traditioneel verklaard door de jacht: een lichte hond onderscheid je van de vos wanneer hij uit het hol komt. Kleuren zeggen niets over gezondheid of karakter; een LOSH-stamboom bewijst de afstamming, niet de tint van de vlekken.

Glad of ruw: de structuur van het haar

Het haar is van nature hard, dicht en goed aansluitend, of het nu glad of ruw is. Beide types komen in het ras voor, soms in hetzelfde nest. De Royal Kennel Club rekent in beide gevallen op één borstelbeurt per week, en de hond verhaart.

Een ruwharige Parson moet je daarnaast regelmatig trimmen om het dode haar te verwijderen en een vacht te behouden die tegen regen en braamstruiken beschermt. Scheren doe je beter niet: het haar wordt er zacht van en verliest zijn eigenschappen. Voor een gladharige hond volstaan een rubberen borstel en een handschoen na een modderige wandeling.

admin